Το "τώρα" είναι φτωχό.

Όταν είσαι 17 μπορείς εύκολα να πάρεις μια απόφαση ζωής. Δε καταλαβαίνεις ότι είναι όντως απόφαση ζωής. Νομίζεις ότι είναι σαν το κλασσικό "τι θα φάμε σήμερα". 
Στα 24 θέλεις να κάνεις το ίδιο. Να πάρεις μια απόφαση ζωής αλλά το σκέφτεσαι και το ξανασκέφτεσαι και τη μια λες "ναι" την άλλη λες "ίσως" την τρίτη λες "όχι". 
Δεν είμαι χαμαιλέοντας. Δεν εξοικειώνομαι εύκολα με το περιβάλλον μου και η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι και τις αλλαγές. 
Τα τρένα γίνανε αεροπλάνα και οι σχολές, δουλειά ή μεταπτυχιακά ή δε ξέρω τι άλλο. 
Κι εμείς γίναμε φτωχοί, λειψοί και μόνοι. 

Πήρα χτες ένα μπουκαλάκι από 'κείνα που φυσάς μέσα στον κύκλο και βγάζουν μπουρμπουλίθρες. 
Όλος ο κόσμος εγκλωβισμένος μέσα σε μπουρμπουλίθρες έτοιμες να σκάσουν, αφού πρώτα περάσουν ξυστά η μια την άλλη, ακουμπώντας- τελικά- σε κάποια επιφάνεια. Σύντομη πορεία ζωής. Φθίνουσα.

Θα έρθω να σε αναζητήσω κάποια στιγμή. Όχι όμως ακόμα. Γιατί ακόμα οι μνήμες είναι νωπές και οι πληγές στάζουν με αίμα. Μπορεί να μη σε βρω ποτέ. Μπορεί και να σε βρω εκεί που σε άφησα ένα βράδυ στο τέλος το Αυγούστου. Να με αποχαιρετάς προτού μπω στο πλοίο για την κόλαση της πρωτεύουσας και τον πυρετό της εξεταστικής. 

Μου αρέσουν τα Χανιά τον χειμώνα ή έτσι θυμάμαι. Μπορεί και να το δοκιμάσω. Ξανά. Στα 24. 
Και ίσως πιστέψω στο "για πάντα" και στα λιμάνια που δένουν πλοία που δε φεύγουν ποτέ για πουθενά και τα κατασπαράζει και τα δυο ο καιρός μαζί. Σφιχταγκαλιασμένα. 

Αναζητείται.

Αναζητείται: κοινός τόπος, βράδια σε ταράτσες, χάζεμα αστεριών, ζεστές μέρες και κρύες νύχτες, μακρινοί προορισμοί, μεθυσμένα τσιγάρα, τσαλαβουτήματα σε παραλίες, άραγμα σε παγκάκια, γεμάτες αγκαλιές, ξεχασμένες αναμνήσεις και εσύ για να ξεχειμωνιάσουμε μαζί. 

Στρείδι.

Ακούω το cd των XX. Στο repeat το "angels". 

Είμαστε τόσο εγωιστές που αν παίζαμε σκάκι θα είχαμε μείνει με έναν βασιλιά ο καθείς μας και θα κυνηγιόμασταν γύρω-γύρω επ' άπειρον χωρίς να θέλει κανείς μας να παραδεχτεί ότι είμαστε ισόπαλοι. 

Χτες βράδυ τριγύριζα κάπου γνώριμα. Σε σκέφτηκα. Σε ξανασκέφτηκα. Αλλά αυτά είναι ετεροχρονισμένες λέξεις αραδιασμένες εδώ. 

Ετεροχρονισμένες ιδέες, μνήμες, λόγια. Όλα. 

Παρελθόν, παρόν και μέλλον. Όλα αυτά μαζί και το καθένα χώρια.

Τις απαντήσεις μου τις έχω. Ξέρω. Γνωρίζω. Για σένα μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω και κάνω και μάλλον για ακόμα λίγο- ή πολύ- καιρό, θα συνεχίσω να κάνω.

Κοινό τόπο δεν έχουμε. Αυτό και μόνο. 

Μη φοβάσαι να λες "εγώ". Στο είπα και χτες. Είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις και θα το έχεις για πάντα. Είτε το θες, είτε όχι. Τα "εγώ" μας τα χτίζουμε και τα υψώνουμε όσο και σε όσους θέλουμε εμείς. 

Θα ήθελα να σε δω. Όχι γενικά. Ειδικά. Εγώ.



Το στρείδι παραμένει κι ας έχει φύγει το σημάδι από τον λαιμό.

Αυτό.

Όποιος έχει ως αυτοσκοπό την ευτυχία είναι καταδικασμένος να μην τη βιώσει ποτέ.
Γιατί στο τέλος, τα βιώματα είναι αυτά που σε ορίζουν ως ον και καθορίζουν τις συμπεριφορές σου.
Ίσως σε μια άλλη ζωή να τα ξαναπούμε. Σε αυτήν που θα είμαστε και οι δύο γάτες.

21 Ιουνίου 2013

Ευτυχώς που υπάρχω κι εγώ και αποτυγχάνω συνεχώς γιατί τόση πρόοδος σ' αυτό τον κόσμο μού είναι αβάσταχτη.

Χάος, σελίδα 367.

Η εντροπία λέει είναι ένα μέγεθος που σου "μετρά" την αταξία.
Όσο μικρότερη τιμή έχει, τόσο πιο τακτοποιημένος είσαι.
Συνδέεται και με την κινητική ενέργεια.
Όσο μικρότερη τιμή έχει, τόσο πιο αποβλακωμένος είσαι.
Και όπως σε "κόβω" μάλλον έχεις μικρή εντροπία αγαπητέ μου.

Βαρέθηκα να σου γράφω για Φυσική.
Θες να σου μιλήσω για την πραγματική ζωή;
Θες να μου μιλήσεις εσύ;
Γενικά ρε παιδί μου, θες να μου μιλήσεις;
Όχι;
Εντάξει.
Θα μιλήσω εγώ.
Θα σου μιλήσω εγώ.

Φοβάμαι ότι έκλεψα το μέλι απ'την φωλιά και με κυνηγάει όλο το μελίσσι να με φάει ζωντανή.
Φοβάμαι ότι κάποιος με έχει πείσει ότι έχω κλέψει αυτό το μέλι, ενώ αυτό που μου λέει το πράγμα που ονομάζω "εγκέφαλος" είναι ότι "το μέλι το αξίζεις". Το μέλι έχει μεγάλο ιξώδες. Το ήξερες; Ναι; Κι εγώ.

Χτες είδα στον ύπνο μου ότι πέθανες. Ναι, πάλι. Αυτή τη φορά σε έθαψα όμως. Δε σε άφησα να σε φάνε οι γύπες όπως την προηγούμενη. Ναι, μάλλον με έπιασε η καλοσύνη. Αλλά όπως και να έχει το αποτέλεσμα ήταν ίδιο. Πέθανες.

Το θέμα είναι ότι τελευταία πεθαίνεις πολύ συχνά. Και μάλιστα κάθε φορά έχεις και διαφορετικό όνομα, πρόσωπο, φωνή και χρώμα. Ναι, τα όνειρα έχουν χρώμα. Το έμαθα πρόσφατα. Νόμιζα ότι ήταν ασπρόμαυρα αλλά τελικά μου το χάλασαν.

Άνοιξα σε τυχαία σελίδα την Φυσική σήμερα και έπεσα πάνω στο κεφάλαιο με τίτλο "Χάος".
"Χάοσα", όπως έλεγες κι εσύ και ποτέ δεν έμαθα πώς γράφεται η αυτοσχέδια λέξη σου.
Δε πειράζει.
Δεν είναι όλα ντετερμινιστικά θαρρώ τελικά.

Θα ξαναγυρίσω στην Φυσική. Μπορεί να μην την καταλαβαίνω απόλυτα και να έχουμε μια σαδομαζοχιστική σχέση αλλά τουλάχιστον σε αυτή τη σχέση έχω την θέση που θέλω.

Ο Τζακ και η δυστοπία (μέρος γου)

Ο Τζακ κατοικούσε στην γυάλα με αριθμό 962Α στον όροφο με το σύμβολο «-0-». Η διάταξη του οικοδομήματος ήταν κυκλική. Έμοιαζε με κούφιο κύλινδρο καθώς στο εσωτερικό μέρος του υπήρχε ένα προαύλιο που πάντα κυκλοφορούσαν επιτηρητές και παρατρεχάμενοι. Περιμετρικά υψώνονταν όροφοι. Όλοι είχαν διαφορετικά σύμβολα. Όλοι αποτελούνταν από γυάλες τοποθετημένες με ψυχαναγκαστική διάταξη ανά όροφο. Οι αριθμοί τους ήταν ίσοι. Οι αποστάσεις τους ήταν ίσες. Η κλίση που είχαν ήταν ίση. Όλα ήταν συμμετρικά. Μια τέλεια συμμετρία με περίμετρο 2πr.

Στην γυάλα με αριθμό 972Ω ήταν τοποθετημένη μια κοπέλα με κόκκινα μαλλιά και μωβ μάτια. Η θέση της γυάλας αυτής ήταν έναν όροφο πάνω και μια θέση δεξιά από την γυάλα του Τζακ. Η κοπέλα δεν είχε όνομα. Κανείς δεν είχε όνομα.

Ένας διαπεραστικός θόρυβος ακούγεται ξαφνικά. Τα επίπεδα διαπερατότητας ήχου στις γυάλες είναι αυξημένα. Είναι η στιγμή της εκτέλεσης και οι επιτηρητές θέλουν όλοι όσοι βρίσκονται περιμετρικά του προαυλίου να την παρακολουθήσουν. Δύο παρατρεχάμενοι με λευκές στολές- πράγμα το οποίο υποδήλωνε την θέση τους στην ιεραρχία- φαίνονται να ξεπροβάλουν από μια σιδερένια πόρτα. Κρατούν την κοπέλα με τα κόκκινα μαλλιά. Αυτή αντιστέκεται και προσπαθεί να τους καθυστερήσει γέρνοντας το σώμα της νευρικά προς τα πίσω. Φοράει μάσκα όπως όλοι όσοι δεν είναι σε γυάλα και είναι αλυσοδεμένη. Τα μαλλιά της ταλαντεύονται στον αέρα και ακολουθούν τις νευρικές κινήσεις της με μια μικρή διαφορά φάσης. Οι παρατρεχάμενοι μαζί με την κοπέλα έχουν φτάσει πλέον στο κέντρο του προαυλίου. Εκεί περιμένουν δύο επιτηρητές και ένας ανώτερος. Οι επιτηρητές είναι ντυμένοι στα μαύρα ενώ ο ανώτερος ξεχωρίζει από τους δύο άλλους καθώς φοράει μια φωτεινή μάσκα. Οι παρατρεχάμενοι βάζουν την κοπέλα να γονατίσει. Τα δεσμά της ματώνουν τα χέρια. Αίμα. Ασυνήθιστο θέαμα αυτές τις μέρες. Ο ανώτερος κοιτάει τον παρατηρητή στα δεξιά του και του γνέφει. Ο παρατηρητής κάνει δύο βήματα και με μια βίαιη κίνηση αφαιρεί την μάσκα από την κοπέλα. Το αίμα από τα χέρια της στάζει στο έδαφος. Σταγόνες. Μια, δύο, τρεις. Η κοπέλα προσπαθεί να ανασάνει αλλά καταλαβαίνει ότι πνίγεται. Το βλέμμα της δεν είναι όμως κενό. Τα μωβ μάτια της έχουν ανοίξει διάπλατα. Προσπαθεί να βρει οξυγόνο. Μάταια. Λίγο πριν το τέλος, κοιτάζει ψηλά εκεί που βρίσκεται ο Τζακ και παρακολουθεί με απάθεια αυτό που διαδραματίζεται. Τα βλέμματά τους διασταυρώνονται. Η κοπέλα χωρίς όνομα δακρύζει ενώ ο Τζακ την παρακολουθεί να πεθαίνει. Τα μάτια κλείνουν. Το σώμα πέφτει άψυχο στο έδαφος.

Η μνήμη σε όσους κατοικούν στην «μπαταρία» είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό. Λόγω των μειγμάτων που μοιράζουν οι επιτηρητές με απόλυτη ακρίβεια τρεις φορές την ημέρα, όσοι είναι τοποθετημένοι στις γυάλες βρίσκονται σε μια σχεδόν μόνιμη κατατονία. Ο Τζακ προσπάθησε να θυμηθεί την κοπέλα. Ήταν σίγουρος ότι είχε κοιτάξει τουλάχιστον μια φορά προς τα πάνω. Θα έπρεπε να την θυμόταν. 


(συνεχίζεται...)