Σταμάτα να μιλάς για θάνατο.

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο.
Ξύπνησε ταραγμένος. Λουσμένος στον ιδρώτα. Έκανε μια γύρα τα μάτια του στο δωμάτιο για να σιγουρευτεί ότι ήταν όνειρο. "Είμαι ζωντανός", είπε. Σκέφτηκε πάλι την χτεσινή νύχτα και ξανά είπε πιο δυνατά "είμαι ζωντανός".

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο. 
Σταμάτα να μιλάς για περασμένες εποχές. 
Σταμάτα να μιλάς για αναμνήσεις. 

Κάθισαν αντικριστά στο ίδιο τραπέζι με έναν καφέ ο καθείς τους και τα τσιγάρα τους. Δε μιλούσαν. Ήλιος στη μια μεριά, σκιά στην άλλη. 
Άσπρο - μαύρο. 
Ναι - όχι. 
Πάντα - ποτέ. 
Ζωή - θάνατος. 
Ζέστη - κρύο.
Αντίθετα.

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο. 

Έφυγαν. 

78 πλακάκια μετρημένα εδώ μέσα. Φυλακή σε χρώμα μωβ λιλά. 

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο.

"Μ' αγαπάς;", τον ρώτησε μεθυσμένη αλλά με βαθιά προσμονή για κάτι που δε θ' άκουγε ποτέ.

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο.

Τις λέξεις τις παίρνει μακριά η αύρα της θάλασσας τα κρύα βράδια του Οκτώβρη εδώ. Ανεμοδέρνονται περιπλανώμενες εδώ κι εκεί σαν τον καπνό των τσιγάρων που καίγονται αργά στα τασάκια. 

Σταμάτα να μιλάς για ζωές περασμένες που δε θα κατακτήσουμε ποτέ.
Σταμάτα να μιλάς για ζωή.

Μίλα μου για όσα δε θα νιώσεις ποτέ για μένα, μόνο μη μου μιλάς για θάνατο.

Οντότητες.

Άνθρωποι που αγαπούν μα δεν αγαπιούνται, που καταναλώνονται και αναλώνονται από την ρουτίνα που επέλεξαν ή τους επιβλήθηκε να ζουν, που περνούν δίπλα σου καθώς εσύ μιλάς στο τηλέφωνο ή μπαίνεις στο αυτοκίνητο.

Άνθρωποι. Παντού τριγύρω. 

Είδος που βρίσκεται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας και που όλα τα υπόλοιπα είδη απειλούνται- εν δυνάμει- από αυτό. Παντού άνθρωποι.

Νευράξονες που συνδέονται μεταξύ τους και σχηματίζουν μια πολιτεία από νέον που απλώνεται μέχρι το άπειρο. 

Άνθρωποι, δίποδα όντα με ψυχή, με γνώση, με νοημοσύνη, με ψυχολογικά κενά, με ευσεβείς πόθους, με τέρατα που κοιμούνται μέσα τους.

Άνθρωποι που φεύγουν, που μένουν, που παραιτούνται. 

Άνθρωποι που μας λείπουν, που μισούμε, που πεθαίνουν 
ή που πέθαναν.


Ανθρωποκεντρικός ο κόσμος και εγωκεντρικός ο άνθρωπος.

Νωχελικές Κυριακές

Περπατώντας στο δρόμο αν ακούσεις προσεκτικά παρατηρείς τον μονότονο αλλά απόλυτο στο μέτρο βηματισμό των ανθρώπων. Το ένα βήμα διαδέχεται το άλλο. Απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει κανείς να κινηθεί. 
Ένα βήμα τη φορά, ένα βήμα την ημέρα, ένα βήμα μπρος και όχι τρία βήματα πίσω. 

Η πόλη δεν έχει αλλάξει πολύ. Τα στέκια που υπήρχαν έχουν ελάχιστα διαφοροποιηθεί. Ή καλύτερα έχουν μετατοπιστεί προς τα δυτικά. Το συναίσθημα βέβαια είναι εντελώς διαφορετικό. Άλλο περίμενες και άλλο βρήκες. Αλλά αυτό είναι η πραγματικότητα. Η ωμή και δίχως ίχνος συμπόνιας πραγματικότητα. Δε χωράει αμφιβολία ότι είναι μια καινούρια αρχή. Όχι για σένα. Για μένα. Μαζί ή χώρια λοιπόν, εγώ πρέπει να ανταπεξέλθω. 

Κυριακή σήμερα. Έβγαλε ήλιο μετά από μια μικρή διακοπή επαναλαμβανόμενων συννεφιασμένων καθημερινών. Ξέρεις ότι σιχαίνομαι τις Κυριακές. Κι αν δε στο είχα πει ποτέ, στο λέω τώρα. Τις σιχαίνομαι. Είναι νεκρές μέρες. Ψόφιες. Καταδικασμένες σε μια νωχελικότητα. Κουλουριασμένες σαν τα φίδια τον χειμώνα. Η μοναδική Κυριακή που δε θα νιώθω όπως σήμερα θα είναι εκείνη που θα ξυπνήσουμε μαζί, στο ίδιο σπίτι, θα φτιάξουμε καφέ φίλτρου με άρωμα και θα καθίσουμε με μπλεγμένα πόδια σε έναν καναπέ που θα 'χει δίπλα ένα παράθυρο που θα βλέπει θάλασσα. Και έξω θα βρέχει και οι σταγόνες θα πέφτουν στο τζάμι. Αλλά δε θα μας νοιάζει. Κι εγώ θα συνεχίζω να σ' αγαπώ με τον δικό μου ελαττωματικό τρόπο. 

Μπουρδολογίες με ύφος.

Λοιπόοοοοοοοοοοον.
Επειδή τα πράγματα έχουν σοβαρέψει εδώ και αρκετό καιρό και επειδή έχω να γράψω κάτι που να εκφράζει την άποψή μου για το κατά πόσο και το πόσο κατά διαόλου πάμε και λόγω των γεγονότων των τελευταίων ημερών, είπα να πω κι εγώ τη μαλακία μου γιατί είδα ότι σε όλα τα σόσιαλ μίντια κάνετε πάρτυ με τις απόψεις σας.

Να ξεκαθαρίσω κατιτίς ευθύς εξ'αρχής. Δεν είμαι αναίσθητη, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την ελευθερία του λόγου, κινούμαι σε αριστερές γραμμές και όσοι με ξέρετε, καλά κάνετε και δε θα με παρερμηνεύσετε σε ό,τι γράψω σε τούτο το ρημαδομπλόγκι μου. Όσοι δε με ξέρετε, ε, δε χάσατε και τίποτα το σπουδαίο.

Είναι τώρα 2 μέρες που έχετε ξεσκιστεί σε κάθε είδος σόσιαλ μίντια και ποστάρετε, γράφετε, καταδικάζετε, κάνετε βρε παιδιά μου την δική σας επανάσταση- να το θέσω έτσι, χωρίς να θέλω να σας καλοπιάσω. Ο καθένας έχει την γνώμη του και εγώ τη δική μου. Και συμφωνώ απόλυτα με αυτή την ελευθερία/ το δικαίωμα όλων των απανταχού ανθρώπων. Αλλά ρε παιδιά... από το γαμημένο το facebook θα κάνετε την επανάστασή σας; Δηλαδή να με συμπαθάτε... αλλά το βρίσκω τουλάχιστον γελοίο. 

Αυτά που πρεσβεύει η οντότητά σου, κατέβα να τα διεκδικήσεις στο δρόμο. Όχι μπροστά απ' το λαπτοπ σου γαμώ το κέρατό μου. Αν πάλι δε θες, ε κάτσε σπίτι σου και σταμάτα να ασχολείσαι. 

Επαναστάτες μέσω διαδικτύου δε νομίζω να υπάρξουν. 

Γίναμε όλοι δαίμονες του πληκτρολογίου και επί παντός επιστητού γνώστες και το παίζουμε αριστεριστές και αρχίδια με την-α-ρίγανη. Και ναι, σκότωσαν έναν άνθρωπο. Και ναι, νοιάζομαι. Και ναι, είναι μια πράξη που εγώ τουλάχιστον δε μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις να την περιγράψω γιατί πιστεύω ότι δεν υπάρχουν. Αλλά όχι να μου γράφεις εσύ κείμενο και να μιλάς για τον αποθανόντα λες και ήσασταν μαζί στο στρατό ενώ ούτε ένα τραγούδι του δεν είχες ακούσει. Και σε κάθε περίπτωση, δε πρέπει να σταθούμε σε αυτό. Αλλά στην πράξη ως πράξη (φόνος) και στο τι υποκρύπτει. Θυμηθείτε το πρόσωπο του τέρατος του Μάνου. Μην το θυμάστε όμως μόνο κάθε Τρίτη πρωί επειδή έγινε ένα τέτοιο σκηνικό. Να το θυμάστε καθημερινά. Γιατί εμείς οι άνθρωποι ξεχνάμε κι εύκολα. Και όπως τραγουδάει και η Δημητριάδη "δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον". Όχι λοιπόν να γίνουμε σαν την κυρά που πάει στην εκκλησία όποτε της θυμάται και το παίζει θεούσα. Λίγη σοβαρότητα.

Σοβαρευτείτε. Ανταλλάξτε απόψεις με τον πραγματικό κόσμο. Όχι μέσω του... μάτριξ.

Μπουρδολογίες με ύφος είναι και οι δικές μου. Γι' αυτό και δε κοινοποιώ πλέον τίποτα δικό μου στα σόσιαλ μίντια. Όποιος με διαβάζει, θα με αναζητήσει και θα με διαβάσει. Δεν εκμηδενίζω το γεγονός, απλά δε θα μπω στη διαδικασία να το σχολιάσω. Γιατί δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Γιατί είναι μια πράξη ειδεχθής. Και δεν χρειάζονται λόγια. Πράξεις χρειάζονται.

Το "τώρα" είναι φτωχό.

Όταν είσαι 17 μπορείς εύκολα να πάρεις μια απόφαση ζωής. Δε καταλαβαίνεις ότι είναι όντως απόφαση ζωής. Νομίζεις ότι είναι σαν το κλασσικό "τι θα φάμε σήμερα". 
Στα 24 θέλεις να κάνεις το ίδιο. Να πάρεις μια απόφαση ζωής αλλά το σκέφτεσαι και το ξανασκέφτεσαι και τη μια λες "ναι" την άλλη λες "ίσως" την τρίτη λες "όχι". 
Δεν είμαι χαμαιλέοντας. Δεν εξοικειώνομαι εύκολα με το περιβάλλον μου και η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι και τις αλλαγές. 
Τα τρένα γίνανε αεροπλάνα και οι σχολές, δουλειά ή μεταπτυχιακά ή δε ξέρω τι άλλο. 
Κι εμείς γίναμε φτωχοί, λειψοί και μόνοι. 

Πήρα χτες ένα μπουκαλάκι από 'κείνα που φυσάς μέσα στον κύκλο και βγάζουν μπουρμπουλίθρες. 
Όλος ο κόσμος εγκλωβισμένος μέσα σε μπουρμπουλίθρες έτοιμες να σκάσουν, αφού πρώτα περάσουν ξυστά η μια την άλλη, ακουμπώντας- τελικά- σε κάποια επιφάνεια. Σύντομη πορεία ζωής. Φθίνουσα.

Θα έρθω να σε αναζητήσω κάποια στιγμή. Όχι όμως ακόμα. Γιατί ακόμα οι μνήμες είναι νωπές και οι πληγές στάζουν με αίμα. Μπορεί να μη σε βρω ποτέ. Μπορεί και να σε βρω εκεί που σε άφησα ένα βράδυ στο τέλος το Αυγούστου. Να με αποχαιρετάς προτού μπω στο πλοίο για την κόλαση της πρωτεύουσας και τον πυρετό της εξεταστικής. 

Μου αρέσουν τα Χανιά τον χειμώνα ή έτσι θυμάμαι. Μπορεί και να το δοκιμάσω. Ξανά. Στα 24. 
Και ίσως πιστέψω στο "για πάντα" και στα λιμάνια που δένουν πλοία που δε φεύγουν ποτέ για πουθενά και τα κατασπαράζει και τα δυο ο καιρός μαζί. Σφιχταγκαλιασμένα. 

Αναζητείται.

Αναζητείται: κοινός τόπος, βράδια σε ταράτσες, χάζεμα αστεριών, ζεστές μέρες και κρύες νύχτες, μακρινοί προορισμοί, μεθυσμένα τσιγάρα, τσαλαβουτήματα σε παραλίες, άραγμα σε παγκάκια, γεμάτες αγκαλιές, ξεχασμένες αναμνήσεις και εσύ για να ξεχειμωνιάσουμε μαζί. 

Στρείδι.

Ακούω το cd των XX. Στο repeat το "angels". 

Είμαστε τόσο εγωιστές που αν παίζαμε σκάκι θα είχαμε μείνει με έναν βασιλιά ο καθείς μας και θα κυνηγιόμασταν γύρω-γύρω επ' άπειρον χωρίς να θέλει κανείς μας να παραδεχτεί ότι είμαστε ισόπαλοι. 

Χτες βράδυ τριγύριζα κάπου γνώριμα. Σε σκέφτηκα. Σε ξανασκέφτηκα. Αλλά αυτά είναι ετεροχρονισμένες λέξεις αραδιασμένες εδώ. 

Ετεροχρονισμένες ιδέες, μνήμες, λόγια. Όλα. 

Παρελθόν, παρόν και μέλλον. Όλα αυτά μαζί και το καθένα χώρια.

Τις απαντήσεις μου τις έχω. Ξέρω. Γνωρίζω. Για σένα μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω και κάνω και μάλλον για ακόμα λίγο- ή πολύ- καιρό, θα συνεχίσω να κάνω.

Κοινό τόπο δεν έχουμε. Αυτό και μόνο. 

Μη φοβάσαι να λες "εγώ". Στο είπα και χτες. Είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις και θα το έχεις για πάντα. Είτε το θες, είτε όχι. Τα "εγώ" μας τα χτίζουμε και τα υψώνουμε όσο και σε όσους θέλουμε εμείς. 

Θα ήθελα να σε δω. Όχι γενικά. Ειδικά. Εγώ.



Το στρείδι παραμένει κι ας έχει φύγει το σημάδι από τον λαιμό.