Περί φυσικής deux

...Και τελικά αυτό που μας σκότωσε δεν ήταν η χημεία - μ' αυτήν τα πηγαίναμε καλά.
Η φυσική ήταν αυτή που μας αποτελείωσε.



γιατί δεν είναι η πτώση που σε σκοτώνει αλλά η προσγείωση.

Να πεις και το "υπάρχω".

Όλα για τους ανθρώπους γίνονται στο κάτω κάτω της γραφής.
Κι αν όχι γι' αυτούς, τότε για ποιους;
Για τις τράπεζες; Για το σύστημα;
Όχι. Για τους ανθρώπους και μόνο.
Και σε τελική ανάλυση, δεν είναι πάντα απαραίτητο να μας "κάνουν" οι άνθρωποι.
Και δεν είναι και δικό μου πρόβλημα τελικά. Ούτε δικό σου για να παιδεύεσαι.
Και δε θέλω να παιδεύεσαι. Ούτε και να αγχώνεσαι.
Άνθρωποι είμαστε και καμιά φορά τα κάνουμε σκατά. Μερικές φορές μάλιστα, τα κάνουμε πολύ σκατά. Σε βαθμό που δε μπορούμε να τα ξε-κάνουμε ή να τα ξεκάνουμε.
Λιγοστές είναι οι φορές που τα πράγματα είναι αμφίδρομα. Συνήθως μοιάζουν περισσότερο με αλισβερίσι που ή μόνο δίνεις ή μόνο λαμβάνεις.
Όχι, δε σου λέω να γίνουμε αναίσθητοι.
Σου ζητάω όμως να μην σε τρώει κάθε πρωί που ξυπνάς η μαυρίλα που άφησε πίσω της η προηγούμενη νύχτα.
Όσο και να μην σου αρέσει αυτό στο οποίο σε υποβάλλεις, η γη θα συνεχίζει να γυρίζει είτε το θες είτε όχι. Η νύχτα θα διαδέχεται τη μέρα και η δεύτερη με τη σειρά της την πρώτη, κάθε εικοσιτετράωρο μέχρι το τέλος των καιρών. Και αυτό είναι κάτι που δε μπορείς να το αλλάξεις.
Αυτό που μπορείς να αλλάξεις είναι το πώς θα σε βρίσκει αυτή η εναλλαγή.
Γιατί αυτό είναι κάτι μεταβλητό. Ενώ το πρώτο, όχι.
Τι κι αν εσύ δε θες να ξυπνήσεις ή να κοιμηθείς. Δεκάρα δε δίνει ο χρόνος. Για κανέναν μας.
Ανασκουμπώσου λοιπόν. Βάλε κάτω τα μυαλά σου. Άνοιξε και 'κείνο το παράθυρο.
Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, όλα για τους ανθρώπους γίνονται και συ συγκαταλέγεσαι μέσα σ' αυτούς κι ας μην το νιώθεις τώρα.

Περί φυσικής

Υπό συγκεκριμένες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης μπορείς...
Μπορείς να λειτουργήσεις...
Όσο αυξάνεις την θερμοκρασία, αυξάνεις την εσωτερική ενέργεια του συστήματος.
Αυτό συνεπάγεται αύξηση της κινητικής ενέργειας, που προφανώς συνεπάγεται αύξηση των αλληλεπιδράσεων των μορίων. Του συστήματος.

Μα αν δε καταλαβαίνεις αυτά τα απλά πώς να σου εξηγήσω τι νιώθω καρδιά μου;
Πώς θα μπορέσεις να νιώσεις την ταλάντωσή μου αν δεν έχεις ιδέα από κύματα;
Πώς θα καταλάβεις ότι σε χρειάζομαι αν δεν ξέρεις τίποτα περί ελκτικής δύναμης;
Πώς θα νιώσεις το βάρος που ασκεί το σώμα σου στο δικό μου αν δε ξέρεις για την βαρύτητα;
Πώς, αναρωτιέμαι πώς, θα εξηγήσεις τις διαφωνίες μας και τις φωνές μας και τους τσακωμούς μας, αν δεν έχεις ξανακούσει για την έννοια "δράση-αντίδραση";

Πώς θα καταλάβεις ότι σ' αγαπώ αν δε νιώθεις ότι μέσα σ' αυτό το χάος που δημιουργεί η ολοένα και αυξανόμενη εντροπία εγώ κοιτάζω μόνο εσένα και είμαι μόνο για σένα;


Υπό συγκεκριμένες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης μπορούσαμε να λειτουργούμε ιδανικά, σαν την μηχανή εσωτερικής καύσης του Carnot.


Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και οποιοδήποτε καταστατικό μέγεθος εγώ είμαι εδώ.
Εσύ;

Αυτή η οθόνη

Μέσω της οθόνης.
Όλα τα κάνεις μέσα από μια οθόνη.
Γαμώ το κέρατό σου.
Γκομενίζεις, γαμιέσαι, χωρίζεις, τα «φτιάχνεις», συμπαραστέκεσαι, νοιάζεσαι, αδιαφορείς μέσω της οθόνης.
Επαναστατείς, αγανακτείς, «φωνάζεις» μέσω της οθόνης.
Κάνεις φίλους μέσω της οθόνης.
Μας τα «πρήζεις» μέσω της οθόνης.
Με στέλνεις στο διάολο μέσω αυτής της γαμημένης της οθόνης.
Ε, πού στα κομμάτια θα πάει αυτό το σκηνικό;
Τα εικονικά τα βαρέθηκα. Θέλω κάτι χειροπιαστό μανίτσα ή κάτι που να θυμίζει αλήθεια το λιγότερο.

Άντε γαμήσου λοιπόν κι εσύ και η οθόνη σου.

Ερώτηση.

-Θα με πάρεις μαζί σου;

-Όχι.

-Γιατί;

-Γιατί δε με αγαπάς αρκετά για να αντέξεις τον δρόμο.

Νόρμα- εκ του νορμάλιτι

Τυπικά.
Αυτά τα τυπικά είναι που σκοτώνουν όση ανθρωπιά μου έχει απομείνει.
Αυτή η κοινωνική νόρμα.
Τα "πρέπει" και όχι τα "θέλω".
Τα "καθώς πρέπει" και όχι τα "όπως νιώθω".
Για χάρη του κοινωνικού καθωσπρεπισμού αλλάξαμε και γίναμε "πολιτισμένοι" κ βαφτίσαμε τα νεύρα, τον πόνο και τις εκρήξεις θυμού ως "κατινιές".
Αλλάξαμε όνομα σε ότι μας ενοχλούσε. Το κάναμε να φαντάζει πιο ανώδυνο, πιο εύπεπτο, πιο.. φτηνό.
Κοινωνική νόρμα.
Τα πάντα γύρω από αυτή γυρνάνε.
Η νόρμα. Αυτή η πουτάνα.

Άσε λοιπόν τα τυπικά σου και τράβα να βρεις την νόρμα σου.
Και αγάπα την και πήδα την και κάνε οικογένεια μαζί της.
Και μένα άντε και παράτα με πια.

"καμία ενοχή"

-Έφυγες; Φεύγεις; Έφευγες; Έχεις φύγει;
Μπορώ ρε παιδί μου να στο κλίνω σε όλους τους χρόνους αν θες.

Σήμερα κατά τύχη έπεσα πάνω σε μια προτροπή. Δε χτύπησε, μην αγχώνεσαι.
"Call me ;)"
Τηλεφώνησέ μου, ίσως να μας βγει σε καλό. (Ναι, ναι Καρράς είναι, ξέρω, τον γουστάρεις τα πρωινά μαζί με τον σκέτο γαμώ καφέ σου)

Καμία ενοχή. Αυτός είσαι. Ο "καμία ενοχή". Χαμένος, καμένος, αναρχικός με λεφτά και με εκκρεμότητα σε βάρος σου μιας δίκης. Για ξυλοδαρμό. Ναι.

Δύο χρόνια πριν, έναν Νοέμβρη, μας σταμάτησαν στην Εμμανουήλ Μπενάκη με την μηχανή.
Ανάθεμά σε.
Δεν είσαι για να βασίζεται κανείς πάνω σου.
Ευτυχώς το ξέρω, δυστυχώς άργησα.

Μπορώ να σου κλίνω το "άντε γαμήσου" σε όλους τους χρόνους.

Παλιά έψαχνα "σημάδια" στους τοίχους και τους δρόμους της πόλης για να σε "δω".
Βρήκα πολλά. Ξέρω πού είναι και δε περνάω από κει πια.
Μη κάνεις άλλα γκράφιτι. Ή γίνε κάποιος άλλος. Ή ψόφα.

το Κ. είναι για τον Κίνδυνο. (μτφ. στα Αγγλικά)

ps: έπρεπε να είχα τηλεφωνήσει, θα ήμουν πιο ήρεμη.