Dear stranger (the sea)

Dear stranger,

Don't waste your days waiting for the summer to come. Enjoy the winters that are given to you, no matter how dark they seem. And remember that if you survive the winter, I reassure you that the summer will be your resurrection.

Look towards the sea, because the sea is the place you'll find the escape that you're seeking. Even in the winter. 

And please keep in mind that whenever you reach the sea-shore, I will be standing on another shore miles away, but it will be as if we're together.

I wish you well,

-A

(Revised 11/02/2018)

Blue is the warmest color.

I looked out of the window. Everything was blue. Blue. The mountain was white-blue and the sky was dark-blue and full of even darker blue clouds. It was that time of the day that I started to think about you. And as the clouds were moving from one side of the frame to the other, they reminded me the way you're coming and going. Unexpected. And then I remembered the movie I saw the other day; Blue is the warmest color. And how much I cried because I made the correlation between my life and hers. And after a while I looked again outside of the window and I saw the trees that were dancing as the wind was commanding them to dance. Unwillingly. And I remembered you again and how you made my heart dance in a very strange and twisted way every time I saw you. 

I looked again outside. But this time the sky was even darker and a light was glowing from the mountains. And I thought for one moment that there might be hope at the end of this road that we have taken. But simultaneously I remembered what I have promised myself; never hope for something you want desperately to happen, the only thing you're gonna get is disappointment.

And I thought about you again.

You were my blue that gradually faded out. 

Like the color of the curtain in my room.

Always yours,

A.

Αγαπητέ άγνωστε (γράμμα πρώτο)

Αγαπητέ άγνωστε,
Κάθε πρωί με ξυπνάει το αερόθερμο που ξεκινά να δουλεύει στις 6:30.
Ξυπνάω και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι το βουνό. Αυτό το βουνό που είναι συνέχεια σκεπασμένο από χιόνι. Στρώματα ετών. Δεν λέει να λιώσει ποτέ.
Και έπειτα είναι κι εκείνοι οι ευκάλυπτοι που όταν φυσάει πολύ ταλαντεύονται σαν μακρυμαλλούσες νεράιδες που χορεύουν σε έκσταση.
Είναι και οι φωτογραφίες στον τοίχο που δεν το κάνουν πιο εύκολο.
Είναι και το μονίμως αναμμένο φως που τρεμοπαίζει τώρα τελευταία. Δεν θέλω να το σβήσω, είναι το μόνο που μου κρατά συντροφιά όταν κοιμάμαι.
Είναι και η άρνησή μου να ξυπνήσω τα πρωινά τώρα τελευταία.
Είναι και οι λέξεις που προσπαθώ να μάθω να γράφω, τα βιβλία που διαβάζω και τα βιβλία που δανείζω.
Είναι και το δηνάριο από την Ιορδανία που μου άφησε χτες στο γραφείο.
Είναι και η σκέψη της εγκατάλειψης.
Είναι και η πάρτη μου σε τελική ανάλυση.

Είναι η αιωνιότητα μεγάλη για μας τους ανθρώπους και πνιγόμαστε.

Και ναι, προχτές δεν ήθελα να ζήσω. Και σήμερα δε ξέρω πως αισθάνομαι. Και τα σημάδια φαίνονται ακόμα.

Πάντα δική σου,
το κορίτσι με τα δύο ονόματα.

Every time is different.

No matter how many times you will return here, every time you will capture the same frame, it will always be a different one.
No matter how many times you'll pass by the same alley, every time you will discover something new.
No matter how many times you'll walk up and down the same road, you will always end up somewhere else.

No matter how many times you kiss me, every time- for me- it's like the first one.

.thisisnotalovesong

And what was left for me to remember was your hand in mine, while we were walking in a street that led to nowhere. The road we have taken is the one that's gonna separate us in the end; but it's the same road that brought us together.
Remember me in your times of sorrow.
Forever yours,
A.

The shadow aspect.

...but then again I remembered; the shadow I was always chasing was me. My imprint on a high contrast, high resolution canvas. My negative interpretation on a black and white film that is waiting inside a dark room to be printed by your hands.

Αποδέσμευση

Σιωπηλά κάθισαν αντικριστά, ο καθένας να κοιτά το άπειρο.
Οι λέξεις δεν έβγαιναν.
Το μυαλό σκοτεινό, οι σκέψεις μακάβριες.
Καμιά τρυφερότητα μεταξύ τους. Όλα όσα ένιωσαν είχαν πια παρέλθει.
Ο χρόνος των σκέψεων ήταν πια ο αόριστος. Τίποτα μελλοντικό να περιμένουν.
Μόνο οι καρδιές που χτυπούσαν μαζί κάτω από το ζεστό σκέπασμα είχαν απομείνει εκεί να θυμίζουν τον κοινό τους βίο.
Αποδέσμευση.
Απότομη και βίαιη και μη-ηθελημένη.
Ένιωσαν την καρδιά να ξεριζώνεται όπως το στάχυ από τον αγρό.
Η μνήμη των κορμιών τους που γίνονται ένα, για μια και μόνο στιγμή, έκανε την εμφάνισή της δειλά στο νου τους, όπως ο ήλιος που βγαίνει δισταχτικά τούτα τα μαύρα πρωινά.
Η ζωή ολάκερη, μια σταλιά μνήμη στον ωκεανό της αιωνιότητας.
Και πόσο άραγε κρατά;
Μόνο τόσο όσο και οι καρδιές τους θα χτυπούν μαζί.
Γιατί ο χρόνος τους έταξε να συναντηθούν και να ξεχαστούν στη δύση της αιωνιότητας.
Και μόνον η λήθη θα είναι εκείνη που θα ζήσει να θυμίζει το κάτι από την ζωή τους.