Ιστορίες από το μεταπτυχιακό, πράξη πρώτη.

Εδώ που είμαι τώρα, γνώρισα ανθρώπους που έζησαν ή ζουν ακόμα πόλεμο, που ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους σαν παράσιτα στον αγρό, που αναγκάστηκαν να μείνουν για μέρες ή και βδομάδες κάτω από τη γη. Γνώρισα ανθρώπους από άλλες κουλτούρες. Γνώρισα και μερικούς που μου μοιάζουν αλλά και πολλούς διαφορετικούς. 
Κι εσύ μου παραπονιέσαι για την σκόνη ή το φαγητό.
Άλλαξα σαν άνθρωπος. Πρέπει να το ομολογήσω. Μέσα σε δύο μήνες ακριβώς. 
Εμείς ζούμε τον οικονομικό πόλεμο, αυτοί ζούνε τον κανονικό πόλεμο. Αυτόν με τα πραγματικά όπλα. Δε ξέρω τι με φοβίζει περισσότερο. Μάλλον ο δικός τους πόλεμος. 
Σταμάτησα να γκρινιάζω. 
Υπάρχουν άνθρωποι που από το ρημαγμένο παράθυρο του σπιτιού τους βλέπουν τείχος. Εφτά μέτρα τείχος. Τα check points δεν τελείωσαν με την πτώση του τείχους στο Βερολίνο. Και δεν αρκεί να λες "αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη" κάθε φορά που διαβάζεις τα νέα. Δεν ξέρω τι είναι αρκετό και τι όχι, αλλά σε καμία περίπτωση δε μπορείς να νιώσεις αυτούς τους ανθρώπους. Νιώθεις πολύ ηλίθιος όταν σου διηγούνται ιστορίες από "την ζωή τους στην πατρίδα" και εσύ μένεις αποσβολωμένος να τους κοιτάς προσπαθώντας να μην σου πέσει το σαγόνι στο πάτωμα.
Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να έχουν μια έξοδο διαφυγής δίπλα τους για να μπορέσουν να κοιμηθούν. Υπάρχουν άλλοι που δίπλα από τα σπίτια τους αυτή τη στιγμή πέφτουν βόμβες και στον ήχο των μαχητικών που πετούν δύο φορές την βδομάδα πάνω από το κτήριο, μου λένε πως τώρα νιώθουν περισσότερο "σαν στο σπίτι τους".

Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι φίλοι μου. 
Και εκτιμούν το κάθε τι που τους προσφέρεται. Από την γκαζόζα μέχρι τον δανεικό καπνό για το ένα τσιγάρο και από το "καλημέρα" που θα τους πεις μέχρι την αγκαλιά που θα τους δώσεις όταν την χρειάζονται.

Και ναι, είμαι χαρούμενη και τυχερή που τους έχω μαζί μου και ξέρω καλά ότι μερικοί από μας σε λίγο καιρό μπορεί να μην είμαστε εδώ, αλλά ζήσαμε και ζούμε μαζί σαν οικογένεια και αυτό δε μπορεί να το αλλάξει κανείς και τίποτα.

Αυτός που πνίγεται, βλέπεις, δεν ενοχλείται από την βροχή.

Για την Ζέινα, την Φαράχ, τον Ράσιντ, τον Φέισαλ, τον Μοχάμαντ, τον Καράμ, την Χάιφα και για πολλούς άλλους.

http://www.youtube.com/watch?v=lmMY5Lm760Y

Καλώς ήρθες παράξενε στον τόπο μου.

Μίλα μου κι απόψε όπως κάνεις κάθε βράδυ.

Έχεις βρει αγάπη;

Την έχεις δει να υπάρχει;

Την έχεις βιώσει ποτέ;

Πες μου.

Ήρθα εδώ για να μου μάθεις να χειρίζομαι το μυαλό μου. 

Μου μίλησαν για νευρικές ώσεις και χημικές ουσίες που σε κάνουν να νιώθεις.

Υπάρχουν αλήθεια;

Υπάρχει κάτι πέρα από ξερά λόγια αραδιασμένα σε ένα τσαλακωμένο χαρτί στα σκουπίδια;

Υπάρχει κάτι πέρα από το τείχος;

Πες μου, τι έχεις δει και τι έχεις νιώσει από εκεί που έρχεσαι;

Και πού θες να πας μετά από δω;

Θα με πάρεις μαζί σου στο μεγαλύτερό σου ταξίδι;

Να διασχίσουμε μαζί την παγωμένη γη και να βρούμε θάλασσα, όπως έκανε εκείνος ο πατέρας με τον γιο του στο βιβλίο που διάβαζα.

Ξέρεις, ο πατέρας τελικά πέθανε κι εκεί η ιστορία τελείωσε. 

Μου είπαν ότι πρέπει να διαλέξω εγώ ποιο θα είναι το τέλος της.

Μου είπαν ότι αυτό το λένε φαντασία και ότι είναι κάτι πηγαίο.

Θα μου μάθεις να φαντάζομαι πάλι;

Νομίζω ότι κάποτε μπορούσα. Ίσως σε μιαν άλλη ζωή. Προηγούμενη ή επόμενη.

Φοβάμαι το σκοτάδι. Μη μ'αφήσεις λοιπόν εδώ.

Άναψε το φως κι αν θέλεις φύγε, αλλά μη μ'αφήσεις εδώ.

Τώρα.

Οι άνθρωποι δε ζουν για το τώρα. Ζουν για το μετά και επιβιώνουν με το πριν.
Δεν μας λείπουν οι άνθρωποι, μας λείπουν οι στιγμές. Δεν χαιρόμαστε το τώρα γιατί θέλουμε πάντα κάτι παραπάνω, κάτι περισσότερο, κάτι πιο γεμάτο. 
Πέφτω για ύπνο και σκέφτομαι τον πρωινό καφέ. Σηκώνομαι το πρωί και σκέφτομαι το μεσημεριανό και μετά τον απογευματινό καφέ, το βραδινό τσάι και πάει λέγοντας.

Δεν μου λείπουν οι άνθρωποι. 

Οι μνήμες είναι αυτές που δεν κοιμούνται ποτέ. Βρικόλακες σε περιτύλιγμα ορμονών. 
Οι προσδοκίες είναι αυτές που σε κάνουν πρεζάκι. Διοχετεύουν ελπίδα το μυαλό.

Όχι, δε μου λείπουν οι άνθρωποι.

Οι άνθρωποι δεν είναι να βασίζεσαι. Οι άνθρωποι είναι μια μεγάλη αγέλη σαρκοφάγων, με μόνη διακριτή διαφορά ότι κάθε μέλος της ενεργεί για το τομάρι του. 

Όχι, οι άνθρωποι δεν θα μου λείψουν.

Γιατί οι άνθρωποι δε ζουν για το τώρα και για μένα, τώρα πια, είναι αυτό το τώρα που θέλω να ζήσω.

Ο Τζακ και η δυστοπία (μέρος δέλτα)

Όσοι βρίσκονται στις γυάλες «ενηλικιώνονται» μόλις φτάσουν το 1,76 βολτ. Όταν φτάσουν αυτή την «ηλικία» πρέπει απαραίτητα να περάσουν από την επιτροπή των ανωτέρων για να αποφασιστεί αν θα θανατωθούν ή αν θα μεταφερθούν στο κέντρο της πόλης. Οι περισσότεροι από αυτούς, δε θα ζήσουν για να δουν την «Ευτοπία». Λέγεται ότι όσοι κατάφεραν να φτάσουν εκεί, συνέχισαν να παράγουν σταθερά 1,76 βολτς για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά όχι πολύ μετά από αυτό, αυτοκτόνησαν.

Τα έμβια που κατοικούν στοιβαγμένα σε κάψουλες στην περιοχή της «Ευτοπίας» δεν αποδέχονται την «εισβολή» των ξένων από την «μπαταρία». Υπάρχει η πεποίθηση ότι τα έμβια είναι ανώτερα. Τα έμβια έχουν μνήμη. Αυτή ελέγχεται από σχεδόν αόρατα βύσματα στο ύψος του λαιμού των έμβιων. Τα πάντα είναι ελεγχόμενα σ’ αυτό τον κόσμο. Καθορίζονται απόλυτα από την ημερομηνία «γέννησης» μέχρι την ημερομηνία «λήξης» μέσω ανεπτυγμένων μορφών τεχνολογίας οι οποίες παραμένουν άγνωστες σε όλους. Μόνο οι ανώτεροι γνωρίζουν την ύπαρξή τους και ελάχιστοι από αυτούς γνωρίζουν τον χειρισμό τους.

Οι μνήμες λέγεται ότι προέρχονται από τον παλιό κόσμο. Κάποιοι τις κράτησαν φυλαγμένες και έτσι οι ανώτεροι τις βρήκαν και τις αξιοποίησαν διοχετεύοντας τες στα έμβια. Σαν μια μορφή πειράματος. Παίρνοντας μια σάρκα, ένα κομμάτι κρέας που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αναπνεύσει και τοποθετώντας προσεκτικά ένα νανοτσίπ δημιουργήθηκαν τα έμβια.

(συνεχίζεται...)

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο.

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο.
Ξύπνησε ταραγμένος. Λουσμένος στον ιδρώτα. Έκανε μια γύρα τα μάτια του στο δωμάτιο για να σιγουρευτεί ότι ήταν όνειρο. "Είμαι ζωντανός", είπε. Σκέφτηκε πάλι την χτεσινή νύχτα και ξανά είπε πιο δυνατά "είμαι ζωντανός".

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο. 
Σταμάτα να μιλάς για περασμένες εποχές. 
Σταμάτα να μιλάς για αναμνήσεις. 

Κάθισαν αντικριστά στο ίδιο τραπέζι με έναν καφέ ο καθείς τους και τα τσιγάρα τους. Δε μιλούσαν. Ήλιος στη μια μεριά, σκιά στην άλλη. 
Άσπρο - μαύρο. 
Ναι - όχι. 
Πάντα - ποτέ. 
Ζωή - θάνατος. 
Ζέστη - κρύο.
Αντίθετα.

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο. 

Έφυγαν. 

78 πλακάκια μετρημένα εδώ μέσα. Φυλακή σε χρώμα μωβ λιλά. 

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο.

"Μ' αγαπάς;", τον ρώτησε μεθυσμένη αλλά με βαθιά προσμονή για κάτι που δε θ' άκουγε ποτέ.

Σταμάτα να μιλάς για θάνατο.

Τις λέξεις τις παίρνει μακριά η αύρα της θάλασσας τα κρύα βράδια του Οκτώβρη εδώ. Ανεμοδέρνονται περιπλανώμενες εδώ κι εκεί σαν τον καπνό των τσιγάρων που καίγονται αργά στα τασάκια. 

Σταμάτα να μιλάς για ζωές περασμένες που δε θα κατακτήσουμε ποτέ.
Σταμάτα να μιλάς για ζωή.

Μίλα μου για όσα δε θα νιώσεις ποτέ για μένα, μόνο μη μου μιλάς για θάνατο.

Οντότητες.

Άνθρωποι που αγαπούν μα δεν αγαπιούνται, που καταναλώνονται και αναλώνονται από την ρουτίνα που επέλεξαν ή τους επιβλήθηκε να ζουν, που περνούν δίπλα σου καθώς εσύ μιλάς στο τηλέφωνο ή μπαίνεις στο αυτοκίνητο.

Άνθρωποι. Παντού τριγύρω. 

Είδος που βρίσκεται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας και που όλα τα υπόλοιπα είδη απειλούνται- εν δυνάμει- από αυτό. Παντού άνθρωποι.

Νευράξονες που συνδέονται μεταξύ τους και σχηματίζουν μια πολιτεία από νέον που απλώνεται μέχρι το άπειρο. 

Άνθρωποι, δίποδα όντα με ψυχή, με γνώση, με νοημοσύνη, με ψυχολογικά κενά, με ευσεβείς πόθους, με τέρατα που κοιμούνται μέσα τους.

Άνθρωποι που φεύγουν, που μένουν, που παραιτούνται. 

Άνθρωποι που μας λείπουν, που μισούμε, που πεθαίνουν 
ή που πέθαναν.


Ανθρωποκεντρικός ο κόσμος και εγωκεντρικός ο άνθρωπος.

Νωχελικές Κυριακές

Περπατώντας στο δρόμο αν ακούσεις προσεκτικά παρατηρείς τον μονότονο αλλά απόλυτο στο μέτρο βηματισμό των ανθρώπων. Το ένα βήμα διαδέχεται το άλλο. Απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει κανείς να κινηθεί. 
Ένα βήμα τη φορά, ένα βήμα την ημέρα, ένα βήμα μπρος και όχι τρία βήματα πίσω. 

Η πόλη δεν έχει αλλάξει πολύ. Τα στέκια που υπήρχαν έχουν ελάχιστα διαφοροποιηθεί. Ή καλύτερα έχουν μετατοπιστεί προς τα δυτικά. Το συναίσθημα βέβαια είναι εντελώς διαφορετικό. Άλλο περίμενες και άλλο βρήκες. Αλλά αυτό είναι η πραγματικότητα. Η ωμή και δίχως ίχνος συμπόνιας πραγματικότητα. Δε χωράει αμφιβολία ότι είναι μια καινούρια αρχή. Όχι για σένα. Για μένα. Μαζί ή χώρια λοιπόν, εγώ πρέπει να ανταπεξέλθω. 

Κυριακή σήμερα. Έβγαλε ήλιο μετά από μια μικρή διακοπή επαναλαμβανόμενων συννεφιασμένων καθημερινών. Ξέρεις ότι σιχαίνομαι τις Κυριακές. Κι αν δε στο είχα πει ποτέ, στο λέω τώρα. Τις σιχαίνομαι. Είναι νεκρές μέρες. Ψόφιες. Καταδικασμένες σε μια νωχελικότητα. Κουλουριασμένες σαν τα φίδια τον χειμώνα. Η μοναδική Κυριακή που δε θα νιώθω όπως σήμερα θα είναι εκείνη που θα ξυπνήσουμε μαζί, στο ίδιο σπίτι, θα φτιάξουμε καφέ φίλτρου με άρωμα και θα καθίσουμε με μπλεγμένα πόδια σε έναν καναπέ που θα 'χει δίπλα ένα παράθυρο που θα βλέπει θάλασσα. Και έξω θα βρέχει και οι σταγόνες θα πέφτουν στο τζάμι. Αλλά δε θα μας νοιάζει. Κι εγώ θα συνεχίζω να σ' αγαπώ με τον δικό μου ελαττωματικό τρόπο.