Η μικρή ζωή μιας στιγμής

...και μέσα στη θολή από τον καπνό όψη του, ξεχώρισαν τα πράσινα μάτια του. Την κοίταξε για μια στιγμή και χάθηκε. Σαν το αστέρι που πέφτει τη νύχτα χωρίς φεγγάρι και δε προλαβαίνεις να το δεις καθαρά. Και αυτό που μένει είναι η υποψία της ύπαρξης. Του γεγονότος. "Σ´ αγαπάω" του φώναξε. Με όση δύναμη ψυχής της είχε απομείνει. Φώναξε ξανά "σ´ αγαπάω". Μάταια. Αυτός είχε ήδη χαθεί. Η στιγμή γεννήθηκε και πέθανε εκεί. Μέσα σε αυτό τον λιγοστό χρόνο που της έταξαν να ζήσει. Και η στιγμή γεννήθηκε, ωρίμασε και πέθανε εκεί, μαζί με τον μάταιο και σπαραχτικό λυγμό της. 

Θδεκ-ρα (μνήμη)

"Δε μου λείπεις εσύ", είπε και κοίταξε έξω από το θολωμένο παράθυρο τον ήλιο που πάλευε να ξεπροβάλει από τον συννεφιασμένο ουρανό. Οι ηλιαχτίδες έμοιαζαν σαν τα φώτα μιας ξεχασμένης πολιτείας που χάνεται ολοένα και περισσότερο στο σκοτάδι.
Τον κοίταξε για λίγο σαστισμένη. "Τι εννοείς;", τον ρώτησε.
"Δεν μας λείπουν οι άνθρωποι. Δεν μπορείς να λες ότι σου λείπουν οι άνθρωποι. Αυτό που σου λείπει είναι οι στιγμές με αυτούς τους ανθρώπους", της απάντησε και βυθίστηκε πάλι στις σημειώσεις του.

Μια νεκρική σιγή κυρίευε τον χώρο. Ήταν περικυκλωμένοι από ένα μεγάλο, ενιαίο δωμάτιο με σκούρο μάρμαρο, παγωμένο και σχεδόν εχθρικό για κάθε επισκέπτη, με μεγάλα παράθυρα και πολλά μισοτρεμάμενα φώτα στο ταβάνι. Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος των σελίδων που γύριζαν κάθε τόσο.

"Δεν μου λείπεις εσύ. Μου λείπει η ιδέα του πρωινού καφέ μαζί σου. Το γέλιο σου, το βλέμμα σου κάθε φορά που μου ανοίγεις την πόρτα, το χέρι μου στα μαλλιά σου".

"Θδεκ-α-ργιατ".

Ο σοφός.

Όλα ήταν παρανοϊκά. Βουτήξαμε μαζί στη λήθη του γλυκού αποστάγματος και αφεθήκαμε. Ο χρόνος μετρημένος σε πόντους στάχτης. Στη στάχτη των ονείρων μας. Αφεθήκαμε στην μουσική του μυαλού μας, αποκλείσαμε τα πάντα γύρω μας και νιώσαμε ελεύθεροι. Μας αρκούσε ένα βλέμμα. Δίχως λόγια. Δίχως κόπο. Δίχως πολυπλοκότητες. Βυθιστήκαμε ακόμα πιο κάτω. Και κάπου εκεί, κοντά στην τελευταία ανάσα του νου μας, ερωτευτήκαμε. Χωρίς να λογαριάσουμε το πριν και το μετά. Γιατί το τώρα μας ήταν αρκετό. 

Το ψάρι δε σκέφτεται, γιατί το ψάρι γνωρίζει τα πάντα.

Λέξεις μαζεμένες, άρτια τοποθετημένες 
σ'ένα κομμάτι χαρτί τσαλακωμένο, 
πεταμένο στα σκουπίδια 
και εγώ το ερείπιο που στέκει μισοπεθαμένο 
σε ένα κρύο δωμάτιο ενός άδειου ψυχιατρείου,
ξεχασμένο από τον χρόνο,
να περιμένω μιαν απάντηση 
που θάφτηκε κάτω από καπνό και οινόπνευμα 
ένα μεθυσμένο βράδυ του Νοέμβρη.

Ιστορίες από το μεταπτυχιακό, πράξη πρώτη.

Εδώ που είμαι τώρα, γνώρισα ανθρώπους που έζησαν ή ζουν ακόμα πόλεμο, που ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους σαν παράσιτα στον αγρό, που αναγκάστηκαν να μείνουν για μέρες ή και βδομάδες κάτω από τη γη. Γνώρισα ανθρώπους από άλλες κουλτούρες. Γνώρισα και μερικούς που μου μοιάζουν αλλά και πολλούς διαφορετικούς. 
Κι εσύ μου παραπονιέσαι για την σκόνη ή το φαγητό.
Άλλαξα σαν άνθρωπος. Πρέπει να το ομολογήσω. Μέσα σε δύο μήνες ακριβώς. 
Εμείς ζούμε τον οικονομικό πόλεμο, αυτοί ζούνε τον κανονικό πόλεμο. Αυτόν με τα πραγματικά όπλα. Δε ξέρω τι με φοβίζει περισσότερο. Μάλλον ο δικός τους πόλεμος. 
Σταμάτησα να γκρινιάζω. 
Υπάρχουν άνθρωποι που από το ρημαγμένο παράθυρο του σπιτιού τους βλέπουν τείχος. Εφτά μέτρα τείχος. Τα check points δεν τελείωσαν με την πτώση του τείχους στο Βερολίνο. Και δεν αρκεί να λες "αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη" κάθε φορά που διαβάζεις τα νέα. Δεν ξέρω τι είναι αρκετό και τι όχι, αλλά σε καμία περίπτωση δε μπορείς να νιώσεις αυτούς τους ανθρώπους. Νιώθεις πολύ ηλίθιος όταν σου διηγούνται ιστορίες από "την ζωή τους στην πατρίδα" και εσύ μένεις αποσβολωμένος να τους κοιτάς προσπαθώντας να μην σου πέσει το σαγόνι στο πάτωμα.
Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να έχουν μια έξοδο διαφυγής δίπλα τους για να μπορέσουν να κοιμηθούν. Υπάρχουν άλλοι που δίπλα από τα σπίτια τους αυτή τη στιγμή πέφτουν βόμβες και στον ήχο των μαχητικών που πετούν δύο φορές την βδομάδα πάνω από το κτήριο, μου λένε πως τώρα νιώθουν περισσότερο "σαν στο σπίτι τους".

Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι φίλοι μου. 
Και εκτιμούν το κάθε τι που τους προσφέρεται. Από την γκαζόζα μέχρι τον δανεικό καπνό για το ένα τσιγάρο και από το "καλημέρα" που θα τους πεις μέχρι την αγκαλιά που θα τους δώσεις όταν την χρειάζονται.

Και ναι, είμαι χαρούμενη και τυχερή που τους έχω μαζί μου και ξέρω καλά ότι μερικοί από μας σε λίγο καιρό μπορεί να μην είμαστε εδώ, αλλά ζήσαμε και ζούμε μαζί σαν οικογένεια και αυτό δε μπορεί να το αλλάξει κανείς και τίποτα.

Αυτός που πνίγεται, βλέπεις, δεν ενοχλείται από την βροχή.

Για την Ζέινα, την Φαράχ, τον Ράσιντ, τον Φέισαλ, τον Μοχάμαντ, τον Καράμ, την Χάιφα και για πολλούς άλλους.

http://www.youtube.com/watch?v=lmMY5Lm760Y

Καλώς ήρθες παράξενε στον τόπο μου.

Μίλα μου κι απόψε όπως κάνεις κάθε βράδυ.

Έχεις βρει αγάπη;

Την έχεις δει να υπάρχει;

Την έχεις βιώσει ποτέ;

Πες μου.

Ήρθα εδώ για να μου μάθεις να χειρίζομαι το μυαλό μου. 

Μου μίλησαν για νευρικές ώσεις και χημικές ουσίες που σε κάνουν να νιώθεις.

Υπάρχουν αλήθεια;

Υπάρχει κάτι πέρα από ξερά λόγια αραδιασμένα σε ένα τσαλακωμένο χαρτί στα σκουπίδια;

Υπάρχει κάτι πέρα από το τείχος;

Πες μου, τι έχεις δει και τι έχεις νιώσει από εκεί που έρχεσαι;

Και πού θες να πας μετά από δω;

Θα με πάρεις μαζί σου στο μεγαλύτερό σου ταξίδι;

Να διασχίσουμε μαζί την παγωμένη γη και να βρούμε θάλασσα, όπως έκανε εκείνος ο πατέρας με τον γιο του στο βιβλίο που διάβαζα.

Ξέρεις, ο πατέρας τελικά πέθανε κι εκεί η ιστορία τελείωσε. 

Μου είπαν ότι πρέπει να διαλέξω εγώ ποιο θα είναι το τέλος της.

Μου είπαν ότι αυτό το λένε φαντασία και ότι είναι κάτι πηγαίο.

Θα μου μάθεις να φαντάζομαι πάλι;

Νομίζω ότι κάποτε μπορούσα. Ίσως σε μιαν άλλη ζωή. Προηγούμενη ή επόμενη.

Φοβάμαι το σκοτάδι. Μη μ'αφήσεις λοιπόν εδώ.

Άναψε το φως κι αν θέλεις φύγε, αλλά μη μ'αφήσεις εδώ.

Τώρα.

Οι άνθρωποι δε ζουν για το τώρα. Ζουν για το μετά και επιβιώνουν με το πριν.
Δεν μας λείπουν οι άνθρωποι, μας λείπουν οι στιγμές. Δεν χαιρόμαστε το τώρα γιατί θέλουμε πάντα κάτι παραπάνω, κάτι περισσότερο, κάτι πιο γεμάτο. 
Πέφτω για ύπνο και σκέφτομαι τον πρωινό καφέ. Σηκώνομαι το πρωί και σκέφτομαι το μεσημεριανό και μετά τον απογευματινό καφέ, το βραδινό τσάι και πάει λέγοντας.

Δεν μου λείπουν οι άνθρωποι. 

Οι μνήμες είναι αυτές που δεν κοιμούνται ποτέ. Βρικόλακες σε περιτύλιγμα ορμονών. 
Οι προσδοκίες είναι αυτές που σε κάνουν πρεζάκι. Διοχετεύουν ελπίδα το μυαλό.

Όχι, δε μου λείπουν οι άνθρωποι.

Οι άνθρωποι δεν είναι να βασίζεσαι. Οι άνθρωποι είναι μια μεγάλη αγέλη σαρκοφάγων, με μόνη διακριτή διαφορά ότι κάθε μέλος της ενεργεί για το τομάρι του. 

Όχι, οι άνθρωποι δεν θα μου λείψουν.

Γιατί οι άνθρωποι δε ζουν για το τώρα και για μένα, τώρα πια, είναι αυτό το τώρα που θέλω να ζήσω.