Εσύ από πού είσαι;

Κάποτε μου είπες να μην τους αποκαλώ ζώα γιατί μ' αυτό δε καταφέρνω τίποτα και δε μου φταίνε και τα ζώα. Δε βρίσκω άλλη λέξη ρε Νίκο όμως. Ξανά σήμερα επιτέθηκαν σε αλλοδαπούς. Ξανά οι φράουλες με αίμα.
Βολεύτηκαν με το μονοπώλιο οι αφεντάδες και αφού πλούτισαν από τις επιδοτήσεις, τις οποίες ως επί τω πλείστων δεν αξιοποίησαν καθώς έπρεπε, αποφάσισαν ότι ήταν πολύ υπεράνω για να ασχολούνται με τα θερμοκήπια. Ήταν ανώτεροι. Πήραν άλλους λοιπόν να κάνουν την "βρώμικη" δουλειά- ή δουλεία- γι' αυτούς. Αφού τους πλήρωναν λοιπόν με ψίχουλα, τους ανάγκαζαν να αγοράζουν είδη πρώτης ανάγκης - φαγητό, ψωμί, ρουχισμό- από τα μαγαζιά των μπατζανάκηδων τους. Το χρήμα λοιπόν επέστρεφε στ' αφεντικά. Ανακύκλωση χρήματος και κέρδος.
Τους έβαλαν να ζουν σ' ένα σπίτι 20τμ 10 άτομα. Τους κακομεταχειρίστηκαν από την πρώτη κιόλας μέρα. Έμαθαν στα παιδιά τους να τους κοιτάνε λες και ήταν δούλοι τους. Να τους μισούν και να τους εξευτελίζουν.
Όχι, δεν μας έκαναν οι μετανάστες ρατσιστές. Ήμασταν πάντα. Αυτοί που ξεστομίζουν το "εμείς οι Έλληνες" με στόμφο και υπερηφάνεια και έχουν σαν πιστεύω τους το "πας μη Έλλην βάρβαρος" ίσως ξεχνούν ότι το συγκεκριμένο "σλόγκαν" είχε ειπωθεί όταν ο γνωστός κόσμος είχε το μέγεθος χρυσόψαρου.
Ναι, ντρέπομαι να απαντήσω στην ερώτηση "από πού είσαι" για τον απλό λόγο ότι η επόμενη φράση που θα ακούσω είναι "εκεί κάτω ο καλύτερος έχει σκοτώσει τη μάνα του, λένε". Και το πιο τραγικό... μπορεί και αυτοί που το λένε να έχουν και δίκιο.
Ο ρατσισμός είναι κάτι που δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια, οι πράξεις σε κάνουν να καταλάβεις το πώς ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε ζώο, το οποίο δε μπορεί από το μένος του να ξεχωρίσει τους ομοίους του και τελικά τους κατασπαράζει.
Δε ξέρω πώς φτάσαμε ως εδώ και δε με αφορά. Αυτό που με αφορά είναι το τι μπορούμε να κάνουμε για να το διορθώσουμε. Δεν είναι θέμα για έκθεση ιδεών στο σχολείο να το πάμε με την πεπατημένη "πρόλογος- αιτίες- αποτελέσματα- τρόποι αντιμετώπισης- επίλογος". Είναι κάτι πολύ παραπάνω. Είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. 

Ερασιτέχνες και σύνδρομο καταδίωξης.

Πολλοί ασχολούνται με την φωτογραφία. Είτε επαγγελματικά, είτε ερασιτεχνικά.
Άλλοι ξέρουν από τεχνικές, άλλοι ξέρουν από τέχνη. Το ένα δεν αναιρεί- αλλά όμως ούτε και προϋποθέτει- το άλλο.
Ας κάνουμε έναν διαχωρισμό λοιπόν.

Επαγγελματίας μπορεί να θεωρηθεί κάποιος που έχει σπουδάσει φωτογραφία σε πρώτη φάση. Ερασιτέχνης μπορεί να θεωρηθεί ο οποιοσδήποτε που έχει μια κάμερα στα χέρια του- ακόμα και την κάμερα του κινητού του, μιας και στις μέρες μας υπάρχει το instagram και όλοι είμαστε εν δυνάμει φωτογράφοι.
Τεχνικές μπορεί να μάθει ο καθένας- τόσα βιβλία κυκλοφορούν. Ο επαγγελματίας σαφώς, πρέπει να τις γνωρίζει. Η τεχνική ωστόσο δεν αποτελεί τέχνη. Μια φωτογραφία είναι μια αντιγραφή αυτού που βλέπεις, είναι "κλέψιμο" απ' την φύση της.

Για τα δικαιώματα τώρα...
Η άποψη μου- που μπορεί να μην μου την ζήτησες αλλά σ' αυτό τον "χώρο" κάνω |εγώ| κουμάντο και θα στην πω- είναι ότι υδατογράφημα μπορεί να βάλει ο καθένας, επαγγελματίας και μη, σε οποιαδήποτε απεικόνιση θέλει.
Είτε είναι η γάτα του, είτε είναι το δάχτυλο του ποδιού του, είτε είναι το milky way στον ουρανό τη νύχτα.
Δικαίωμα να κρίνεις τις φωτογραφίες του οποιουδήποτε έχεις πάντα φυσικά. Το να κριτικάρεις όμως κάποιον ερασιτέχνη, λέγοντας ΕΣΥ μέγιστε φωτογράφε που σε ζητάνε για εκθέσεις συνέχεια και σε όλα τα events της πόλης και οι φωτογραφίες σου είναι MUST για τον τοίχο κάθε σπιτιού, ότι έχει σύνδρομo καταδίωξης επειδή βάζει υδατογράφημα, σε καθιστά άμεσα κομπλεξικό.

Τι φοβάσαι ρε παλικάρι? Μη σου πάρουμε την δουλειά? Αφού εμείς οι ερασιτέχνες είμαστε τόσο δα μικροί μπροστά σου.

Κρίνε τους ερασιτέχνες μόνο αν καταφέρουν να γίνουν καλύτεροι από σένα. Και τότε ξεκίνα να ανησυχείς και να διερωτάσαι μήπως κάνεις κάτι λάθος. Μέγιστε φωτογράφε των Χανίων.
Εμείς έχουμε σύνδρομο καταδίωξης, εσύ κάνεις σαν κατίνα.
Η κλίκα των Λουξ και πάλι στο προσκήνιο.

Αυτή την ημέρα.

...και θα ξυπνήσεις, λέει, μια μέρα και δε θα είσαι ούτε θυμωμένος, ούτε θα νιώθεις κενός, θα θες να ζήσεις, να αναπνεύσεις και να υπάρξεις, να απολαύσεις κάθε σφιγμό και κάθε χτύπο της καρδίας σου, δε θα σε νοιάζει τίποτε ασήμαντο και δε θα σε βασανίζει καμία από τις σκέψεις σου, θα είσαι κύριος του εαυτού σου και θα σε πλημμυρίζει μια ευτυχία παράξενη.
Και τότε, αυτή τη μέρα, θα καταλάβεις ότι όσα τόσο καιρό ήταν εκεί για σένα, έχουν πια πεθάνει.
Θα είσαι μόνος σου με την ευτυχία σου, χωρίς να μπορείς να την μοιραστείς με κανέναν πια.
Τότε και μόνο τότε, θα νιώσεις πώς είναι η πραγματική μοναξιά.

Περί φυσικής deux

...Και τελικά αυτό που μας σκότωσε δεν ήταν η χημεία - μ' αυτήν τα πηγαίναμε καλά.
Η φυσική ήταν αυτή που μας αποτελείωσε.



γιατί δεν είναι η πτώση που σε σκοτώνει αλλά η προσγείωση.

Να πεις και το "υπάρχω".

Όλα για τους ανθρώπους γίνονται στο κάτω κάτω της γραφής.
Κι αν όχι γι' αυτούς, τότε για ποιους;
Για τις τράπεζες; Για το σύστημα;
Όχι. Για τους ανθρώπους και μόνο.
Και σε τελική ανάλυση, δεν είναι πάντα απαραίτητο να μας "κάνουν" οι άνθρωποι.
Και δεν είναι και δικό μου πρόβλημα τελικά. Ούτε δικό σου για να παιδεύεσαι.
Και δε θέλω να παιδεύεσαι. Ούτε και να αγχώνεσαι.
Άνθρωποι είμαστε και καμιά φορά τα κάνουμε σκατά. Μερικές φορές μάλιστα, τα κάνουμε πολύ σκατά. Σε βαθμό που δε μπορούμε να τα ξε-κάνουμε ή να τα ξεκάνουμε.
Λιγοστές είναι οι φορές που τα πράγματα είναι αμφίδρομα. Συνήθως μοιάζουν περισσότερο με αλισβερίσι που ή μόνο δίνεις ή μόνο λαμβάνεις.
Όχι, δε σου λέω να γίνουμε αναίσθητοι.
Σου ζητάω όμως να μην σε τρώει κάθε πρωί που ξυπνάς η μαυρίλα που άφησε πίσω της η προηγούμενη νύχτα.
Όσο και να μην σου αρέσει αυτό στο οποίο σε υποβάλλεις, η γη θα συνεχίζει να γυρίζει είτε το θες είτε όχι. Η νύχτα θα διαδέχεται τη μέρα και η δεύτερη με τη σειρά της την πρώτη, κάθε εικοσιτετράωρο μέχρι το τέλος των καιρών. Και αυτό είναι κάτι που δε μπορείς να το αλλάξεις.
Αυτό που μπορείς να αλλάξεις είναι το πώς θα σε βρίσκει αυτή η εναλλαγή.
Γιατί αυτό είναι κάτι μεταβλητό. Ενώ το πρώτο, όχι.
Τι κι αν εσύ δε θες να ξυπνήσεις ή να κοιμηθείς. Δεκάρα δε δίνει ο χρόνος. Για κανέναν μας.
Ανασκουμπώσου λοιπόν. Βάλε κάτω τα μυαλά σου. Άνοιξε και 'κείνο το παράθυρο.
Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, όλα για τους ανθρώπους γίνονται και συ συγκαταλέγεσαι μέσα σ' αυτούς κι ας μην το νιώθεις τώρα.

Περί φυσικής

Υπό συγκεκριμένες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης μπορείς...
Μπορείς να λειτουργήσεις...
Όσο αυξάνεις την θερμοκρασία, αυξάνεις την εσωτερική ενέργεια του συστήματος.
Αυτό συνεπάγεται αύξηση της κινητικής ενέργειας, που προφανώς συνεπάγεται αύξηση των αλληλεπιδράσεων των μορίων. Του συστήματος.

Μα αν δε καταλαβαίνεις αυτά τα απλά πώς να σου εξηγήσω τι νιώθω καρδιά μου;
Πώς θα μπορέσεις να νιώσεις την ταλάντωσή μου αν δεν έχεις ιδέα από κύματα;
Πώς θα καταλάβεις ότι σε χρειάζομαι αν δεν ξέρεις τίποτα περί ελκτικής δύναμης;
Πώς θα νιώσεις το βάρος που ασκεί το σώμα σου στο δικό μου αν δε ξέρεις για την βαρύτητα;
Πώς, αναρωτιέμαι πώς, θα εξηγήσεις τις διαφωνίες μας και τις φωνές μας και τους τσακωμούς μας, αν δεν έχεις ξανακούσει για την έννοια "δράση-αντίδραση";

Πώς θα καταλάβεις ότι σ' αγαπώ αν δε νιώθεις ότι μέσα σ' αυτό το χάος που δημιουργεί η ολοένα και αυξανόμενη εντροπία εγώ κοιτάζω μόνο εσένα και είμαι μόνο για σένα;


Υπό συγκεκριμένες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης μπορούσαμε να λειτουργούμε ιδανικά, σαν την μηχανή εσωτερικής καύσης του Carnot.


Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και οποιοδήποτε καταστατικό μέγεθος εγώ είμαι εδώ.
Εσύ;

Αυτή η οθόνη

Μέσω της οθόνης.
Όλα τα κάνεις μέσα από μια οθόνη.
Γαμώ το κέρατό σου.
Γκομενίζεις, γαμιέσαι, χωρίζεις, τα «φτιάχνεις», συμπαραστέκεσαι, νοιάζεσαι, αδιαφορείς μέσω της οθόνης.
Επαναστατείς, αγανακτείς, «φωνάζεις» μέσω της οθόνης.
Κάνεις φίλους μέσω της οθόνης.
Μας τα «πρήζεις» μέσω της οθόνης.
Με στέλνεις στο διάολο μέσω αυτής της γαμημένης της οθόνης.
Ε, πού στα κομμάτια θα πάει αυτό το σκηνικό;
Τα εικονικά τα βαρέθηκα. Θέλω κάτι χειροπιαστό μανίτσα ή κάτι που να θυμίζει αλήθεια το λιγότερο.

Άντε γαμήσου λοιπόν κι εσύ και η οθόνη σου.