Ερώτηση.

-Θα με πάρεις μαζί σου;

-Όχι.

-Γιατί;

-Γιατί δε με αγαπάς αρκετά για να αντέξεις τον δρόμο.

Νόρμα- εκ του νορμάλιτι

Τυπικά.
Αυτά τα τυπικά είναι που σκοτώνουν όση ανθρωπιά μου έχει απομείνει.
Αυτή η κοινωνική νόρμα.
Τα "πρέπει" και όχι τα "θέλω".
Τα "καθώς πρέπει" και όχι τα "όπως νιώθω".
Για χάρη του κοινωνικού καθωσπρεπισμού αλλάξαμε και γίναμε "πολιτισμένοι" κ βαφτίσαμε τα νεύρα, τον πόνο και τις εκρήξεις θυμού ως "κατινιές".
Αλλάξαμε όνομα σε ότι μας ενοχλούσε. Το κάναμε να φαντάζει πιο ανώδυνο, πιο εύπεπτο, πιο.. φτηνό.
Κοινωνική νόρμα.
Τα πάντα γύρω από αυτή γυρνάνε.
Η νόρμα. Αυτή η πουτάνα.

Άσε λοιπόν τα τυπικά σου και τράβα να βρεις την νόρμα σου.
Και αγάπα την και πήδα την και κάνε οικογένεια μαζί της.
Και μένα άντε και παράτα με πια.

"καμία ενοχή"

-Έφυγες; Φεύγεις; Έφευγες; Έχεις φύγει;
Μπορώ ρε παιδί μου να στο κλίνω σε όλους τους χρόνους αν θες.

Σήμερα κατά τύχη έπεσα πάνω σε μια προτροπή. Δε χτύπησε, μην αγχώνεσαι.
"Call me ;)"
Τηλεφώνησέ μου, ίσως να μας βγει σε καλό. (Ναι, ναι Καρράς είναι, ξέρω, τον γουστάρεις τα πρωινά μαζί με τον σκέτο γαμώ καφέ σου)

Καμία ενοχή. Αυτός είσαι. Ο "καμία ενοχή". Χαμένος, καμένος, αναρχικός με λεφτά και με εκκρεμότητα σε βάρος σου μιας δίκης. Για ξυλοδαρμό. Ναι.

Δύο χρόνια πριν, έναν Νοέμβρη, μας σταμάτησαν στην Εμμανουήλ Μπενάκη με την μηχανή.
Ανάθεμά σε.
Δεν είσαι για να βασίζεται κανείς πάνω σου.
Ευτυχώς το ξέρω, δυστυχώς άργησα.

Μπορώ να σου κλίνω το "άντε γαμήσου" σε όλους τους χρόνους.

Παλιά έψαχνα "σημάδια" στους τοίχους και τους δρόμους της πόλης για να σε "δω".
Βρήκα πολλά. Ξέρω πού είναι και δε περνάω από κει πια.
Μη κάνεις άλλα γκράφιτι. Ή γίνε κάποιος άλλος. Ή ψόφα.

το Κ. είναι για τον Κίνδυνο. (μτφ. στα Αγγλικά)

ps: έπρεπε να είχα τηλεφωνήσει, θα ήμουν πιο ήρεμη.

ν^μ

Excuse me, Sir? You are a complete fucking asshole. Sir.

Γιασεμί

http://www.youtube.com/watch?v=96O8XqU78-8


Κάθε φορά που περνάω από εκείνο το σπίτι στη γειτονιά μου με το γιασεμί, κόβω κι ένα κλωνάρι. Τελευταία έχω αρχίσει και κρατάω στο σημειωματάριο, στη σελίδα που έχω γράψει το τηλέφωνό σου, τα λουλουδάκια που ξεραίνονται. Ξέρεις, κάποιες φορές γυρίζω και κοιτάζω αυτή τη σελίδα. Είναι δύο τηλέφωνα χωρίς όνομα. Τα μόνα χωρίς όνομα.

Απόψε γύρισα σπίτι και το βρήκα πιο άδειο από κάθε άλλη φορά. Απόψε κατάλαβα ότι δε θα σε ξαναδώ ποτέ. Απόψε ένα κομμάτι μου, κάπου μέσα μου, πέθανε για πάντα χωρίς καμία ελπίδα αναστάσεως.

Από την κατάθλιψη περάσαμε στη μισανθρωπία.

Καληνύχτα μου.

υ.γ.: όταν βρω αυτόν που έγραψε την Αμελί θα τον σαπίσω στο ξύλο γιατί η ελπίδα στη ζωή είναι ότι πιο ψεύτικο έχει υπάρξει ποτέ.

Χυτήριο και άλλες ιστορίες

Από τον φωταγωγό ακούγεται η φωνή μιας ηλικιωμένης κυρίας που μένει δύο ορόφους κάτω από μένα. Αρκετά δυνατή για να μπορώ να ακούσω καθαρά τι έλεγε. "...είδες; Οι άλλοι έβγαλαν την ταινία για τον Μωάμεθ και μόνο που δεν τους σκότωσαν. Τι είναι αυτά τα πράγματα; Ο Χριστός και η Παναγία. Καλά τους έκαναν σ'εκείνο το θέατρο...". Αναφέρθηκε και το όνομα του Χριστόδουλου αργότερα αλλά κουράστηκα με το παραλήρημα και αποφάσισα να μη δώσω άλλη σημασία.

Το θεατρικό έργο Corpus Christi είχε πρεμιέρα προχτές στο Χυτήριο θέατρο στην Ιερά οδό. Η περιγραφή που δίνεται είναι ότι το έργο παρουσιάζει "μια αμφιλεγόμενη ιστορία για τον άνθρωπο σε μια κοινωνία που παραπαίει ανάμεσα σε χαμένες αξίες και ιδανικά". Αν μη τι άλλο, μπορεί να χαρακτηριστεί επίκαιρο. Αντ' αυτού, παραθρησκευτικοί, θρησκευτικοί, τραγοπαπάδες, αιρετικοί, φασίστες τάχα μου θρησκόληπτοι την Πέμπτη το βράδυ μαζεύτηκαν έξω από το Χυτήριο για να επιδείξουν (και να επιβάλλουν) την αποστροφή τους για το συγκεκριμένο έργο. Θρησκευόμενοι σε παραλήρημα, φασίστες με ονείρωξη, σελινιασμένες "παπαδιές" και θεούσες. Με τον πιο χυδαίο τρόπο ξεκίνησαν την διαμαρτυρία. Εκλεγμένοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής έβριζαν και απειλούσαν. "Θα σας κάνουμε και θα σας ράνουμε" και πάει κατά τα γνωστά. Με χριστιανική ευλάβεια φυσικά. Με περισσή μαεστρία, άκουσα έναν από τους βουλευτές της Χ.Α. να μπλέκει στο κράξιμο φυλετικά θέματα. Ήταν αναμενόμενο. Κάπως πρέπει να βγάλουν το μίσος τους κι αυτοί και να υπενθυμίσουν τις "πολιτικές" τους "πεποιθήσεις".

Αλλά ας μην σταθώ εκεί, γιατί κακά τα ψέματα, λίγο-πολύ φανταζόμουν ότι αυτό το μείγμα κόσμου το μόνο που θα έκανε εκεί, ήταν αυτό που έκανε τελικά: άνοιξαν τον οχετό για να δώσουν το κατά πολλούς δυστυχώς "δυναμικό παρόν". (εμετός)

Παλιότερα, σε εποχές αρκετά σκοτεινές, η Ιερά εξέταση έκαιγε εκτός από λογοκριμένα βιβλία και ανθρώπους. Σήμερα, επειδή είμαστε πολιτισμένοι (ακόμα) κάτι τέτοιο δε συμβαίνει (στους ανθρώπους αναφέρομαι). Ωστόσο, απαγορεύουμε θεατρικές παραστάσεις, κυνηγάμε μετανάστες στην Αττική που βρίσκονται σε λεωφορείο, ξυλοκοπούμε άλλους στον Άγιο Παντελεήμονα, ζητάμε στοιχεία νηπίων που δεν έχουν ελληνική ιθαγένεια. Ο κατάλογος συνεχίζεται.

Για να κλείσω, γιατί όλο αυτό ξεκίνησε από το συμβάν στο Χυτήριο, θέλω να αναρωτηθώ το εξής: Αν μια θεατρική παράσταση σε κάνει να αλλάξεις αντίληψη, σου ταράξει το "είναι" σου και σε κάνει να αναθεωρήσεις κάποια "πιστεύω" σου, τότε κατά τη γνώμη μου, εκτός από συγχαρητήρια στον σκηνοθέτη, πρέπει να αναρωτηθείς αν αυτό που πίστευες ήταν τελικά αρκετά δυνατό. Αν από την άλλη νιώσεις ότι σε προσβάλλει, ξεπέρασέ το, κριτίκαρέ το, αλλά μέχρι εκεί που έχεις το δικαίωμα. Γιατί ναι μεν η θρησκεία για πολλούς είναι ένα πράγμα ιερό αλλά η ιστορία έχει αποδείξει περίτρανα ότι οι περισσότεροι που εκπροσωπούν εκ των έσω αυτή τη μπίζνα - γιατί κατ' εμέ μπίζνα είναι- είναι και οι πιο "αμαρτωλοί".

απόψε, όλα τα φανάρια ήταν πράσινα

Γελάς νευρικά, κλαις με λυγμούς και καταλαβαίνεις ότι σου αρέσει αυτή η φρίκη που ζεις. Καταλαβαίνεις ότι την αποζητάς σε κάθε στροφή της ζωής σου. Καταλαβαίνεις ότι χρειάζεσαι βοήθεια.

Βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο σε ένα βούρκο και θες απλά να δεις πού θα φτάσει. Υπάρχει πάτος; Μπορείς να τον ακουμπήσεις; Την επόμενη φορά πόσο περισσότερο μπορείς να γαμήσεις τον εαυτό σου; Σε τι κίνδυνο θα τον βάλεις; Παίζεις ρώσικη ρουλέτα και φλερτάρεις με τις πιθανότητες. Όσο απεχθείς κι αν σου είναι. Τίποτα δε πάει πια.

 Και όπως βυθίζεσαι κάτω από τα κύματα, θες να κοιμηθείς. Να κοιμηθείς και να μην ξυπνήσεις ποτέ ξανά. Απλά να κοιμηθείς.

Απόψε όλα τα φανάρια ήταν πράσινα. Σαν να έλεγαν «φύγε όσο πιο γρήγορα μπορείς από δω».

 Αυτοκαταστροφή. Είσαι με το κεφάλι στο τρένο και ενώ το βλέπεις να πλησιάζει, εσύ γελάς.

Πού θα σπαταληθείς το επόμενο βράδυ;